[youtube]http://nl.youtube.com/watch?v=k4yonOPKTxU[/youtube]

“The name is Bond… Hillary Bond!”

Ik ben om! De afgelopen jaren was ik een grote fan van haar: van deze sterke en moedige vrouw die, soms gehinderd door haar even briljante als egocentrische man, de strijd om het hoogste ambt aandurft. Hillary Clinton! En dan vergaf ik haar haar slappe abortus opstelling en haar verkeerde beslissing om in te stemmen met de oorlog in Irak.

Maar de laatste maanden werd mijn enthousiasme voor haar wat sleets. En dat is eigenlijk niet eens haar eigen schuld. Dat is de verdienste van The New Kid on the Block: Barack Obama. Oh ja, daar is ook wel het een en ander op aan te merken; vooral dat zijn opvattingen meestal zo abstract en algemeen blijven je er niks op aan kan merken.

Maar het is de wilde frisheid van limoenen (daarnaast steekt Clinton toch af als 4711, de eau de cologne die mijn oma gebruikte). Wat een retorisch vermogen, wat een sprankelend enthousiasme en wat een overtuigingskracht!

Een serieuze vergelijking van de programma’s levert weinig verschil op. Recent hebben Wijnand Duyvendak en ik de milieuprogramma’s van de twee democratische democraten vergeleken en beiden hebben beschaafde maar bescheiden ambities.

Welke politicus kan je laten huilen van ontroering? Dat lukt Clinton niet, ondanks haar tranen. Dat lukt Obama wel als hij zijn achterban toespreekt na zijn overwinning in South Carolina. Welke politicus weet je een groot gevoel van verwachting te geven dat onder zijn leiding het land en de politiek echt anders worden? Dat lukt Clinton niet. Dat lukt Obama wel. Welke politicus weet je ervan te overtuigen dat je, door hem te steunen, deel uitmaakt van een historisch moment? Clinton niet, Obama wel.

Tsja, het zijn weinig rationele argumenten en gelukkig mag ik dan ook niet stemmen. Maar ik lijk op de andere GroenLinksers die als een blok voor Obama vallen. Met een welgemeend excuus aan alle feministen dat ik ‘onze’ vrouw verlaat, gons ik voorlopig Obama na: Yes, we can!