Nu zelfs The Boss zijn steun heeft uitgesproken aan Obama, moeten toch ook de meest gestaalde Clintonians aan het twijfelen zijn gebracht:

He speaks to the America I’ve envisioned in my music for the past 35 years.”

Als klein cadeautje aan alle lezers van mijn weblog een van de mooiste liedjes, met de allermooiste tekst, ‘ever’:

Klik hier om de embedded video te bekijken.

Daarmee hoop ik dat jullie ook nog wat geduld met me hebben. Ik was de afgelopen week ondergedompeld in het debat over de Commissie Dijsselbloem, 1000 en 1 kleine en grote politieke kwesties en mijn manifest is echt nog niet af. Dit weekend gaat het werk ook lekker door: zaterdag is er partijraad en op zondag ga ik in gesprek met Peter Slager van Bløf op het festival Ticket for Tibet. (Er zijn trouwens nog kaarten te krijgen!)

Na 10 jaar kamerlidmaatschap nog altijd last van gêne: hopeloos!

Net kwam Tofik namelijk binnenvallen, vers uit de perspresentatie van de Commissie Onderwijsvernieuwingen, waarvan hij deel uitmaakt. Hij vertelde dat bij de perspresentatie ook Wilders, Verdonk en Pechtold aanwezig waren. En dat ze natuurlijk direct met hun neus voor de camera stonden om hun verontwaardigde reactie te geven. “Ja,” zegt onze persvoorlichter dan, “dat had jij natuurlijk ook moeten doen.” En gelijk heeft ie.

Maar ja, schaamte, schaamte. Want wat doe je dan? Je wandelt nonchalant de persruimte binnen en roept tegen deze en gene, die je gisteren nog zag of die je als kiespijn kan missen: “Hé, wat goed je weer te zien!” Al suggererend dat je vooral voor de gezelligheid langskomt, schuif je ongemerkt voor de loop van de camera. En als dan de kapitale vraag komt (“Femke, zou je alvast een korte quote kunnen geven?”), antwoord je quasi-verbaasd: “tja, ik ben hier eigenlijk alleen om mijn collega’s in de Commissie te steunen…”

Vanavond op TV… wie o wie? Hier alvast onze persreactie en mijn primeur op GroeiMeeTV. (Ook Tofik reageerde op zijn werk in de commissie op GroeiMeeTV.)