Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.

Wouter Bos heeft het niet makkelijk. Dat is een ding dat zeker is. De fractie van GroenLinks schiet hem deze week – unaniem – te hulp. Want Wouter doet ook ècht wel dingen goed. Wij nemen er twee van de afgelopen week. Dwars tegen de populisten en Sarkozy in, verzet onze minister van Financiën zich tegen het verlagen van de accijnzen op benzine. Nee, hij vindt zelfs dat we diep moeten nadenken over onze olie-verslaving. Nou, dat zijn wij bij GroenLinks heel erg met hem eens.

Daar komt nog eens bij dat hij in het debat over embryo-selectie tot nu toe een kaarsrechte rug heeft. En daarbij tekende hij voor de mooiste volzin: ‘De ChristenUnie heeft geen monopolie op principe en geweten’. Dat hadden wij eigenlijk zelf wel gezegd willen hebben. Twee keer zo’n ferme opstelling in één week (er zijn slechtere weken) verdient een groot compliment: dat krijgt hij dan ook ruimhartig van GroenLinks (en dan doen wij er niet flauw over dat er telkens tegen GroenLinks gekat wordt).

De PvdA congresseert dit weekend en de trouwe SP-er PvdA’er Arie van der Zwan zei dat Wouter Bos nu echt met een wervende toespraak moest komen. Misschien is een compliment van GroenLinks niet het beste verweer tegen de èchte, gelegenheids- en beroepscritici, maar het is allicht een steuntje in de rug. En wij van GroenLinks zien graag dat de PvdA haar krachten weer verzamelt. Dus Wouter: zet ‘m op! Doe wat Obama, een tikkie Den Uyl en meng dat met Wouter Bos in zijn betere dagen, zodat de cynici het nakijken hebben.

Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.

De fractie stapt deze week noodgedwongen over de grens. Want terwijl bij de Nederlandse regering alleen angstige, afwachtende stilte heerst en elk maatschappelijk debat wordt gesmoord in ondoorgrondelijk jargon en in clichés, weet de Belgische (inmiddels ex-)premier Verhofstadt, zoals het een staatsman betaamt, uitdrukking te geven aan een groot Belgisch verlies. Hij eert Hugo Claus als de meester van de Nederlandstalige letteren en toont respect voor zijn zelfgekozen dood:

“Het stemt me droef afscheid te moeten nemen van de meester. Want in ieder van zijn geschriften en gedichten was hij een (emotioneel) lichtbaken in onze duistere wereld. Maar anderzijds heb ik er ook vrede mee dat hij er zo over heeft beslist. Want hij is als een grote gloeiende ster van ons heen gegaan, precies op tijd, precies vooraleer hij tot een plomp zwart gat zou zijn ineengeklapt. Het ga je goed in de nieuwe wereld, ‘in de schoot van de lieve dood’.”

Het zou een aansporing moeten zijn voor de Nederlandse regering om de veilige haven eens te verlaten van platitudes, door opiniepeilers gedicteerde gemiddelde meningen en bestuurskundige formules, en voor de vloot uit te varen. Het compliment van de week gaat naar Guy Verhofstadt om hoe hij de schrijver eert, ook in zijn bewuste beslissing om waardig te sterven.

Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.

Het was deze week een fluitje van een cent: het compliment gaat naar Minister Cramer van Milieu. Dat was taal waar wij van houden, in reactie op de verdeeldheid in de SER over de toekomst van kernenergie in Nederland. Minister Cramer vindt terecht dat Nederland een pas op de plaats moet maken. Er zijn immers nog te veel problemen met de veiligheid en het opslaan van afval.

De minister wil de eisen waaraan nieuwe kerncentrales moeten voldoen zo aanscherpen dat er in ieder geval tot 2030 geen centrale bijkomt.

En we geven de minister nog een steun in de rug: Hou vol! In het verleden liet Jacqueline Cramer zich nog wel eens omver blazen door Maria van der Hoeven, de minister van Economische Zaken. Van der Hoeven heeft haar collega al “een tikkeltje voorbarig” genoemd en vrijdag beslist het kabinet officieel. Wij hebben geleerd van het afgelopen jaar waarin Cramer na discussie in de ministerraad een ‘tikkeltje’ van mening was veranderd. Dus nog maar eens: hup Jacqueline, hup, hou vol en laat je niet ondersneeuwen! Je hebt groene steun!

Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.

Het was een zware bevalling in de fractie vanochtend. Op zich komt Piet Hein Donner in aanmerking omdat hij een wetsvoorstel naar de Kamer heeft gezonden waarin hij eindelijk de zwangerschapsuitkering voor (vrouwelijke) zelfstandigen regelt. Maar eigenlijk geven we dan een complimentje aan onszelf, want de brave minister geeft alleen maar uitvoering aan talloze moties Halsema/Van Gent. Daar weegt bovendien zijn schuiver met het ontslagrecht vorige week ruimschoots tegenop. Dus dat compliment mag Donner op zijn buik schrijven.

Nee, het compliment van de week gaat naar Ab Klink. Hij steunt de opvatting van gynaecologen, huisartsen en verloskundigen dat vrouwen die bevallen vrij toegang moeten hebben tot de ruggenprik. Eindelijk raakt de Nederlandse vrouw verlost van het malle idee dat je tijdens een bevalling recht hebt op zoveel mogelijk pijn en niet op pijnbestrijding. Bravo, bravo! Als ervaringsdeskundige kan ik deze bevallende-vrouw-vriendelijke minister niet genoeg complimenteren. Op deze manier bevalt het kabinet wel.

De fractie heeft vanochtend echt haar uiterste best gedaan om een lid van het kabinet te vinden dat een complimentje verdient. Maar ook na een half uur diep nadenken en het terughalen van alle uitspraken en plannen van de ministers, wil het deze week echt niet lukken. Dus kom op, jongens en meisjes, stel ons in staat om volgende week weer genereus te zijn!

Parlementaire oppositie betekent dat je de regering het vuur na aan de schenen legt. Je controleert, en je corrigeert als er fouten worden gemaakt. Je gaat de strijd met de regering aan als zij in strijd met je idealen handelen. Maar goede oppositie betekent ook dat je bewindslieden ruimhartig gelijk geeft als zij dat hebben en een compliment geeft als zij dat verdienen. Een compliment haalt helaas nooit het acht uur journaal of de voorpagina van de krant. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment. Alleen leden van de regering komen in aanmerking.

En deze week gaat Het Compliment zonder twijfel naar: Bert Koenders.

En dus lekker niet naar Maxime Verhagen. Koenders heeft tijdens een bezoek aan Kenia tweemaal de daad bij het woord gevoegd. Hij geeft één miljoen euro extra hulp aan mensen die hun huis zijn ontvlucht voor het geweld dat uitbrak na de presidentsverkiezingen. Bovendien heeft hij financiële steun (150.000 euro) toegezegd aan voormalig VN-topman Kofi Annan. Annan voert nu onderhandelingen om regering en oppositie in Kenia dichter bij elkaar te brengen, in de hoop het geweld daarmee te beteugelen.

In het gevolg van Koenders reisde ook onze minister van Buitenlandse Zaken mee. Het is geen geheim dat de ministers aan de lopende band mot hebben met elkaar, waarbij Verhagen beslist door te roepen: ‘ik ben de baas op dit departement’ . Hij moet wel want inhoudelijk is Koenders hem de baas. Op dit moment hebben ze strijd over het verzoek aan Nederland om bij te dragen aan de vredesmacht UNAMID in Darfur. Zelfs de Sudanese president – die eerder een bijdrage van Scandinavische landen afwees – verwelkomt een Nederlandse bijdrage.

Nou weet ik niet precies voor welke argumenten Verhagen zwicht. Maar ik zou zeggen: Maxime, steun de vredesmacht en wie weet beland je binnenkort in deze eervolle kolom.

Parlementaire oppositie betekent dat je de regering het vuur na aan de schenen legt. Je controleert, en je corrigeert als er fouten worden gemaakt. Je gaat de strijd met de regering aan als zij in strijd met je idealen handelen. Maar goede oppositie betekent ook dat je bewindslieden ruimhartig gelijk geeft als zij dat hebben en een compliment geeft als zij dat verdienen. Een compliment haalt helaas nooit het acht uur journaal of de voorpagina van de krant.Daarom vanaf deze week een nieuwe rubriek op mijn weblog: Het compliment van de week. Dat wordt eenstemmig, na beraad, door de GroenLinks-fractie gegeven. Alleen leden van de regering komen in aanmerking. En deze week gaat ons eerste compliment van de week zonder twijfel naar:

Frans Timmermans

Na onze oproep om op te komen voor de Bulgaarse weeskinderen is hij afgelopen vrijdag met gezwinde spoed, en de ruim 4000 handtekeningen die GroenLinks had verzameld, afgereisd. Eenmaal terug belde hij. Hij vertelde hoe zeer het hem aangegrepen had en welke afspraken hij heeft gemaakt met de Bulgaarse regering. De komende jaren gaat Nederland samenwerken met, en investeren in Bulgarije om de situatie te verbeteren. Yoh, Frans!