Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.
De fractie stapt deze week noodgedwongen over de grens. Want terwijl bij de Nederlandse regering alleen angstige, afwachtende stilte heerst en elk maatschappelijk debat wordt gesmoord in ondoorgrondelijk jargon en in clichés, weet de Belgische (inmiddels ex-)premier Verhofstadt, zoals het een staatsman betaamt, uitdrukking te geven aan een groot Belgisch verlies. Hij eert Hugo Claus als de meester van de Nederlandstalige letteren en toont respect voor zijn zelfgekozen dood:
“Het stemt me droef afscheid te moeten nemen van de meester. Want in ieder van zijn geschriften en gedichten was hij een (emotioneel) lichtbaken in onze duistere wereld. Maar anderzijds heb ik er ook vrede mee dat hij er zo over heeft beslist. Want hij is als een grote gloeiende ster van ons heen gegaan, precies op tijd, precies vooraleer hij tot een plomp zwart gat zou zijn ineengeklapt. Het ga je goed in de nieuwe wereld, ‘in de schoot van de lieve dood’.”
Het zou een aansporing moeten zijn voor de Nederlandse regering om de veilige haven eens te verlaten van platitudes, door opiniepeilers gedicteerde gemiddelde meningen en bestuurskundige formules, en voor de vloot uit te varen. Het compliment van de week gaat naar Guy Verhofstadt om hoe hij de schrijver eert, ook in zijn bewuste beslissing om waardig te sterven.
Het was een week met loodzware onderwerpen: 5 jaar oorlog in Irak, euthanasie, godslastering en het geweld in Tibet.
Daar bovenop ben ik begonnen aan het prachtige maar somber stemmende boek van Selma Leydesdorff over de vrouwen van Srebrenica. Gisteravond, op weg naar de trein, trakteerde ik mezelf dan ook maar eens op een Whopper met kaas (foei, foei: ik weet het, de Burger King is verboden terrein en – nog erger – je wordt er dik van) en de nieuwste Vanity Fair. Daarin een groot artikel over vrouwelijke comediennes met de aansprekende titel ‘Who says women aren’t funny’.
En ja, het is hoog tijd voor de bevrijdende lach. Daarom hieronder als kadootje aan alle hyve- en blogvrienden (en een beetje aan mezelf), drie hilarische filmpjes van één van de vrouwen uit Vanity Fair: de geweldige Sarah Silverman (en haar vriendje Jimmy Kimmel)!
Ik verheug me op een paar politiek- en blogvrije èn kinderrijke paasdagen en wens jullie allemaal veel eieren toe!
Vanmiddag wordt in de Tweede Kamer gedebatteerd over euthanasie en hulp bij zelfdoding. In voorbereiding op het debat heb ik het voorstel gedaan om te onderzoeken of oude mensen die ‘klaar met leven’ zijn, in aanmerking zouden kunnen komen voor hulp bij zelfdoding. De Volkskrant bericht vanochtend over mijn voorstel en volledige informatie vind je ook op de GroenLinks-site.
Ik ben me heel bewust van de gevoeligheden en daarom vraag ik ook slechts om een onderzoek. Tegelijkertijd vind ik dat regering en Kamer de ogen niet kunnen sluiten voor de aanwezige behoefte in de samenleving. lees verder…
Update woensdag 19 maart: Het presidium van de Kamer heeft (bij meerderheid) besloten; kamervoorzitter Gerdi Verbeet krijgt geen ruimte om morgen, 5 jaar na het begin van de 2e Golfoorlog, stil te staan bij de humanitaire situatie in Irak. Ik vind dat treurig. Kennelijk ligt de politieke steun die de Nederlandse regering in 2003 gaf aan deze oorlog nog zo gevoelig dat een verklaring van lotsverbondenheid met de Irakese bevolking teveel gevraagd is. Daarom wordt net gedaan alsof deze aanhoudende oorlog een ‘ver van mijn bed show’ is.
Update dinsdag 18 maart: ik heb vandaag in een brief aan Kamervoorzitter Gerdi Verbeet voorgesteld om aanstaande donderdag in de Tweede Kamer stil te staan bij de oorlog in Irak. Ik wil graag dat de Kamervoorzitter namens de Kamer solidariteit betuigt met het Iraakse volk en verdriet uitspreekt over de erbarmelijke omstandigheden waarin veel Iraakse burgers op dit moment, 5 jaar na de inval in Irak, verkeren.
Donderdag 20 maart 2008 duurt de oorlog in Irak 5 jaar. Dat lijkt mij tijd om stil te staan bij de ‘opbrengst’: lees verder…
Donderdagochtend vond het parlementaire debat plaats over Godslastering. Omdat ik daarna meteen door moest naar de uitreiking van de Woutertje Pieterseprijs had ik even geen tijd voor mijn weblog. Aangezien het onderwerp gevoelig ligt, doe ik vandaag alsnog verslag. Dit is wat ik gisteren namens GroenLinks zei (het verslag is niet letterlijk want ik had mijn tekst niet uitgeschreven):
De voorstanders van afschaffing van godslastering gebruiken vaak het argument dat het artikel verstoft is: sinds het ezelsproces (tegen Gerard Reve) in 1968 is het niet meer gebruikt. Ik vind dat een zwak argument. Ons Wetboek van Strafrecht kent vele artikelen die haast nooit worden gebruikt en toch piekeren we er niet over om ze af te schaffen. Laat ik een voorbeeld geven: in het hoofdstuk ‘misdrijven tegen de veiligheid van de staat’ is opgenomen dat gebruik van geweld tegen de ministerraad is verboden. Ik kan me niet herinneren dat dit artikel ooit is gebruikt en toch ben ik blij dat we het hebben.
Veel wezenlijker is het antwoord op de vraag of je de norm onderschrijft dat het lasteren van God verboden moet zijn. GroenLinks vindt dat het verbod op Godslastering ten principale niet thuishoort in het Wetboek van Strafrecht. Daarvoor keer ik terug naar het ezelsproces. Bij het arrest van de Hoge Raad annoteerde professor Bronkhorst destijds het volgende: “aantasting van opvattingen van mensen is iets anders dan aantasting van mensen om hun opvattingen.” lees verder…
Vanmiddag reik ik als juryvoorzitter de Woutertje Pieterse Prijs uit in De Balie in Amsterdam. Dat is de prijs (vernoemd naar het boek van Multatuli) voor het Nederlandse kinderboek van de aller hoogste kwaliteit. Daarbij gaat het niet alleen om de taal en inhoud, maar ook om de illustraties en de vormgeving van het boek. De winnaar mag een oorkonde én een geldprijs van vijftienduizend euro mee naar huis nemen.
En de winnaar is… Hans Hagen met het boek Verkocht!
Uit het juryrapport:
“De beste boeken zijn zonder twijfel die welke voortleven in het hoofd van de kleine en grote lezer lang nadat de laatste pagina is omgeslagen. En dat is precies wat het winnende boek doet.”
“Op vierjarige leeftijd wordt Yaqub door zijn arme ouders verkocht aan een rijke sjeik in Dubai, die hem onder dwang opleidt tot kamelenjockey. Wat volgt is een indrukwekkend avontuur met ontberingen, eenzaamheid en kleine-jongetjes-moed.” (Lees meer op de site van de Woutertje Pieterse Prijs.)
De (herhaling van de) uitreiking wordt de hele avond uitgezonden op internet.
Ik heb vandaag wel even opgelucht adem gehaald…
Oef, wat is minister Plasterk koppig. Gisteravond kon in een debat eindelijk het ‘vuiltje’ worden weggewerkt over homodiscriminatie in Nederland (zie eerdere posts Hardball en Hardball, deel 2). Volgens mij (en D66, VVD en SP), de Commissie Gelijke Behandeling en de koepel van christelijke homo-organisaties wordt in het bijzonder onderwijs discriminatie van homo’s oogluikend toegestaan. De Europese Commissie heeft Nederland ook opgeroepen de wet aan te passen.
lees verder…
Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.
Het was deze week een fluitje van een cent: het compliment gaat naar Minister Cramer van Milieu. Dat was taal waar wij van houden, in reactie op de verdeeldheid in de SER over de toekomst van kernenergie in Nederland. Minister Cramer vindt terecht dat Nederland een pas op de plaats moet maken. Er zijn immers nog te veel problemen met de veiligheid en het opslaan van afval.
De minister wil de eisen waaraan nieuwe kerncentrales moeten voldoen zo aanscherpen dat er in ieder geval tot 2030 geen centrale bijkomt. lees verder…
