Vriendjes….?

Met een weblog is het als met het bijhouden van een vriendschap.

Als je een tijd hebt vergeten te bellen dan ontstaat er langzaam een barrière om het contact te hernieuwen. Je voelt je een beetje schuldig en hebt de neiging om verantwoording af te leggen, maar je verzet je ook tegen het plichtmatige karakter dat vriendschap dan krijgt. Dit leidt ertoe dat je contact nog maar eens uitstelt, tot dat je je realiseert dat je het zo voor je zelf alleen maar ingewikkelder maakt en dat er niets anders op zit dan even flink zijn en gewoon weer fris beginnen.

Maar de vraag is dan, waar te beginnen?

Net als in een vriendschap staakt op een verwaarloosd weblog het gesprek. De draad weer oppakken, waar deze brak? Bij de verschrikkelijke oorlog in Gaza? De installatie van de Amerikaanse president, Beyoncé? De voortwoekerende kredietcrisis en het schaamteloze gedrag van sommige grote graaiers? Domme mediahypes zoals het retourtje Engeland van een legioen vaderlandse journalisten? De mooie uitslag van ons Europees referendum en onze fantastische nieuwe, vrouwelijke lijsttrekker? De beslissing van de PvdA om – na lang vergaderen – allochtonen voortaan nieuwe Nederlanders te noemen (ben ik dan een ouwe Nederlander: ai!)?Mijn prachtige twee kinderen? Of toch maar hèt nieuws van de dag, en – ben ik bang – van de komende weken en maanden: de economische recessie die ons treft, die de werkloosheid dramatisch omhoogstuwt en de toekomst van onze jongeren onzeker maakt.

O.K. de kop is er af.  Het eerste – beetje – plichtmatige telefoontje is gepleegd. Vanaf nu weer, met ijzeren onregelmaat verse blogs. Mijn weblog is een beetje opgefrist. Vanaf vandaag is er een rechtstreekse reactiemogelijkheid en word je niet meer gedirigeerd naar het GroenLinks-forum waar je dan een ellenlang, en vaak abstract exposé kwijt kan. Ik zal me ook in discussies mengen maar de (vanzelfsprekend overbodige) vraag is wel: houd het kort, een beetje fatsoenlijk en on topic, alsjeblieft.