Woensdagavond om kwart voor 11 werd ik gebeld door een redacteur van Knevel en Van der Brink. Rita Verdonk kwam met ‘nieuws’ – welk nieuws, dat wilde de redacteur niet zeggen – en het zou fijn zijn als ik er in de uitzending telefonisch op wilde reageren. Nu voel ik er weinig voor om een side-kick te zijn in de grote Rita-show, dus ik meldde dat ik mijn tijd beter kon gebruiken door te slapen en het de volgende ochtend in de krant te lezen. Natuurlijk heb ik uiteindelijk wel gekeken en ja hoor, het was weer bal. Rita zou geen beveiliging meer krijgen. De onderbuik van Nederland – in de persoon van Prem Radakishun en Frits Barend – reageerde ogenblikkelijk verontwaardigd dat het een schande was dat Rita in de kou werd gezet en niet meer vrijelijk kon bewegen.
En natuurlijk volgde er op donderdagavond een spoeddebat, onder aanvoering van PVV en VVD, waaraan zelfs(!) Rita deel nam. De soep bleek niet zo heet te worden gegeten. Verdonk krijgt gewoon de beveiliging die zij nodig heeft, maar uit expert-analyses blijkt dat de dreiging is afgenomen, waardoor gepantserde auto’s met chauffeur niet meer nodig zijn. Nu vind ik wel dat Rita Verdonk recht heeft op inlevingsvermogen aangezien drie jaar beveiliging afschuwelijk is en de bedreigingen en intimidatie waarop zij is getrakteerd ‘een mens naar de strot grijpen’ (zo zei ik het in het debat). Ooit kreeg ik drie weken beveiliging op het hoogste niveau (het bleek gelukkig een broodje aap) en dat leidde tot een acute depressie, vooral dankzij de zijdelingse opmerking van een beveiligingsexpert dat het beter was als ik wat afstand hield van mijn kinderen.
Mijn inlevingsvermogen droogde wel acuut op toen La Verdonk midden in het debat de zaal verliet. Ineke van Gent rende haar achterna om te kijken of de emoties haar teveel werden en kwam stomend van woede terug: ‘ze zit in de schmink!’. Democratie verliest blijkbaar direct haar betekenis als NOVA begint.
Dat verklaart misschien ook waarom Verdonk niet bij het debat was over embryo-selectie, dat eerder op de dag plaatsvond. Ik vond dat een lastige en emotionele confrontatie, vooral omdat het om een kleine groep kwetsbare vrouwen gaat die vermalen dreigt te worden in het politieke en ethische conflict tussen PvdA en ChristenUnie.
Ik vind dat embryo-selectie is toegestaan bij ‘een verhoogd individueel risico op een ernstige genetische ziekte’. Dat betekent dat als er een aanmerkelijke kans is op bijvoorbeeld borst- of eierstokkanker, aanstaande ouders samen met hun arts embryo-selectie mogen toepassen. Ik ben ook een tegenstander van een limitatieve lijst van ziekten aangezien politici dan op de stoel van de arts gaan zitten.
In het politieke en publieke debat is er grote weerzin tegen de christelijke overtuigingen van de ChristenUnie en tegen hun macht als kleine partij: ‘een minderheid moet zijn wil niet kunnen opleggen’. Beide argumenten vind ik onzinnig en onheus. Vanzelfsprekend mag de ChristenUnie tot haar stellingname komen op basis van haar geloofsovertuigingen. Wel heb ik er moeite mee als de partij suggereert dat andere opvattingen in strijd zouden zijn met het enige en ware geloof. En het hoort nu eenmaal bij een coalitiesysteem dat de kleinste partij in een coalitie aan het langste eind kan trekken, als de twee grote partijen niet op hun strepen staan. Als de ChristenUnie het pleit wint, dan is dat vooral de PvdA – als groot voorstander van embryo-selectie – aan te rekenen.
Ik heb grote problemen met de politieke geloofwaardigheid van de ChristenUnie. Nu wordt alles uit de kast gehaald om deze zogenaamde ethische breuk tegen te houden, maar in een eerder stadium was er van verzet geen sprake.
- Waarom heeft de ChristenUnie dit niet in het Regeerakkoord laten opnemen als het zo wezenlijk was? Nu roept Andre Rouvoet dat het in strijd is met de geest van het Regeerakkoord. Dat is een slap argument: het staat er gewoon niet in. En de andere coalitiepartijen moeten niet accepteren dat via het regeerakkoord wordt geprobeerd de Kamerfracties van PvdA en CDA hun stemvrijheid te ontnemen. Als embryo-selectie deel uit gaat maken van het regeerakkoord dan kan bijvoorbeeld de PvdA-fractie niet meer afwijkend stemmen zonder een kabinetscrisis te veroorzaken.
- Waarom legt de partij zich (zij het morrend) wel neer bij abortus? De ChristenUnie aanvaardt dat de betrokken vrouwen na een vruchtwaterpunctie een abortus plegen (dat is vernietiging van een foetus) en niet dat een embryo wordt geselecteerd. Toen abortus op de agenda stond vond de ChristenUnie het belangrijker om een coalitie-akkoord tot stand te brengen, bij embryo-selectie is zij bereid een kabinetscrisis te riskeren. Daar zit geen logica in.
- In november 2007 heeft staatssecretaris Bussemaker in een debat aangekondigd dat zij embryo-selectie bij borst- en eierstokkanker ging heroverwegen. Niemand heeft toen gemord, ook de ChristenUnie niet. Partijleider Rouvoet heeft toen helemaal niet gevraagd om kabinetsberaad en kamerlid Wiegman heeft geen motie ingediend om Bussemaker de pas af te snijden. De ChristenUnie kon deze stap van verre zien aankomen en dan is het beneden peil om Bussemaker nu een gebrek aan ‘zorgvuldigheid’ te verwijten.
Ik zou het handig vinden als de ChristenUnie niet steeds op haar christelijke en ethische overtuigingen wordt aangevallen (daar heeft ze gewoon recht op) maar als een ‘gewone’ politieke partij op haar politieke geloofwaardigheid. De ChristenUnie heeft laten zien dat haar eigen principes niet ‘heilig’ zijn. Zij heeft haar opvatting over de ‘bescherming van alle leven’ (bij euthanasie en abortus) ingeruild tegen andere – blijkbaar belangrijkere – punten in het coalitie-akkoord. Dan is het – zacht gezegd – wonderlijk dat embryo-selectie onbespreekbaar is.
© Copyright 2010.
Comments on this entry are closed.