‘Tja’, dacht ik toen ik vanochtend de De Volkskrant las, ‘je nodigt de PvdA uit om samen te werken en de deur wordt met een klap in je gezicht dichtgesmeten’.
Volgens Mariette Hamer wil ik de kwetsbaren treffen omdat ik het ontslagrecht wil versoepelen. Dat is nu juist het enige voorstel dat ik niet – dus NIET – doe. Ik pleit wel voor een moderne en sociale ontslagregeling ter bescherming van de outsiders, voor kinderopvang als basisvoorziening, voor een echte levensloopregeling en een duurzame AOW die niet onevenredig op de schouders van jongeren drukt.
Ik pleit voor een moderne en solidaire verzorgingsstaat, net zoals de PvdA de afgelopen jaren ambieerde voordat zij bang werd voor de SP.
En terwijl de fractievoorzitter mij de rug toekeert – ‘hallo, hier spreekt je groene en linkse zusje!’ – reikt een andere PvdA’er , Frans Timmermans in NRC-Handelsblad, GroenLinks juist de hand. Dat wordt wat ingewikkeld.
Nu ben ik één van de weinige mensen die zich niet verkneukelt over de miserabele electorale positie en de interne twisten van de PvdA. GroenLinks heeft namelijk (ook electoraal) veel meer aan een sterke sociaal-democratische bondgenoot dan aan een verkreukelde partij. Mijn ideaal is een grote linkse en progressieve vleugel in het parlement en in Nederland. Een stromingenstrijd in de PvdA helpt daar niet aan.
Dus ik doe een voorstel. Laten wij gedrieën eens aan tafel gaan zitten: Mariette Hamer, Frans Timmermans en ik. Ik wil daar best weer een kopje koffie tegenaan gooien. Dan analyseren we eerst de grote maatschappelijke problemen van deze tijd: de vergrijzing, de klimaatcrisis en de sociale onzekerheid van veel mensen door globalisering en de komst van internationaal superkapitalisme. En daarna maken we een agenda voor progressieve parlementaire samenwerking, die tot doel heeft duurzame en groene economische groei, internationale solidariteit en emancipatie van alle kansarmen te bereiken.
Dat is toch wat we willen? Ik zet de koffiekopjes vast klaar.
Comments on this entry are closed.