Words, words, words

Het verantwoordingsdebat vorige week was een ellenlange zit. Het duurde zo lang en was zo vervelend, dat ik aan het einde geïrriteerd raakte en te hard uitschoot (een ‘Rutte-tje’, zeg maar). Ik zei dat “het kabinet eigenlijk niets doet en geen visie en duidelijke plannen heeft.”
Dat was te zwaar geformuleerd en miskent dat GroenLinks het kabinet op belangrijke onderdelen wel degelijk steunt (bijvoorbeeld bij het Generaal Pardon, de kilometerheffing en de kinderopvangregeling, die het kabinet nu – verdorie – weer zelf wegbezuinigt).

Mijn irritatie werd veroorzaakt door de antwoorden van de premier zelf. Ik had hem al een paar keer gevraagd zich te verantwoorden over de slechte milieuresultaten van het eerste kabinetsjaar (de kans dat Nederland aan de Kyoto-vereisten voldoet is in 2007 gezakt tot 43%) en de gebroken belofte om 200.000 langdurige werklozen snel aan het werk te helpen (in plaats daarvan maakt het kabinet constant ruzie en is het arbeidsmarktbeleid geoutsourced naar de Commissie Bakker).

Balkenende’s antwoorden waren variaties op ‘nog te verschijnen nota’s’, ’sterke ambities’, ‘vertrouwen hebben’.
Enz. enz. Words, words, words, maar helderheid, ho maar.

Uiteindelijk stelde ik hem een eenvoudige vraag. Namelijk, of hij in één zin (of twee zinnen) zou kunnen uitleggen wat er mis is met het kabinet. Balkenende had de dagen daarvoor namelijk in één zin gemeld wat er mis is met Nederland: “we hebben een negatief zelfbeeld.”
Dan is het een faire tegenvraag om misschien eens uit te leggen waarom de Nederlandse bevolking al maanden geen tot weinig vertrouwen heeft in het kabinet.

En weer kreeg ik een onnavolgbaar antwoord (een kleine selectie):

“Ik zeg dat er niets mis is met het kabinet omdat wij staan voor een missie die ik noodzakelijk acht voor de toekomst van Nederland. Dat is het belangrijkste. (..) Uiteindelijk is de vraag echter voor welk verhaal je staat. Dat is voor mij de reden om te zeggen dat er met het kabinet niets mis is. Dat is één deel van het verhaal. Het tweede deel is de vertrouwensfactor. Daarvoor zijn tal van factoren aan te wijzen. In tal van landen zie je dit fenomeen. Soms heb je moeilijke maatregelen te nemen. Het is ook de vraag wanneer je je af laat rekenen. Ik zeg dit op basis van mijn ervaring de afgelopen jaren.”

Enz. enz. Words, words, words.

Toen was voor mij de maat vol. Premier Balkenende staat de Kamer te woord in de taal van marketingbrochures, veranderingsmanagers en procesbegeleiders. Hij lijkt te wonen in een gesloten wereld van beleidsstukken. Misschien leert hij dat uit de belevingsmonitors die zijn Ministerie opstelt maar met democratische verantwoording heeft het weinig te maken.

Ik weet dat het modieus is om Wouter Bos af te branden. Maar de effectieve en eerlijke beantwoording door de Minister van Financiën was een verademing na uren wolligheid. Misschien zou de premier eens bijles bij hem kunnen nemen?

Tagged as: balkenende, verantwoording, words