Vandaag, zes jaar geleden, overleed Ab Harrewijn. GroenLinks-parlementariër en dominee. Ab was één van de meest intrigerende mensen die ik in al deze kamerjaren heb leren kennen. Voortgekomen uit de CPN, ontwikkelde hij zich als een praktisch verzoener die GroenLinks loodste naar aanvaarding van de NAVO en naar steun aan de Kosovo-oorlog. Een man van duizend dingen. Eén van de oprichters van ‘de arme kant van Nederland’, bestuurslid van een balletgroep (waar hij ook nog wel eens zelf danste) en op zondag dominee in de kerk. Hij overleed heel plotseling in de roerige weken na de moord op Fortuyn, zijn familie en vrienden maar ook ons als fractie ontwricht achterlatend.
Ik moet de laatste tijd vaak aan Ab denken. Dan vraag ik me af hoe hij zou oordelen over de gekte die in ons parlement en in ons land is ontstaan over de Islam. Over ‘Fitna’ zou hij een paar goeie maar harde grappen hebben gemaakt. Maar Ab was ook een denker met uitgesproken opvattingen over de verhouding tussen religie en politiek. Ab was een zoeker en een twijfelaar, voor wie het geloof weinig waarheden en zekerheden bevatte. Alleen de dagelijkse plicht om op te komen voor de meest kwetsbaren. Vanmiddag werd voor de vijfde keer de Ab Harrewijnprijs uitgereikt aan vrijwilligers-initiatieven voor de onderkant van de samenleving. Vandaag ging de prijs naar Jan Mekelenkamp uit Hengelo die onder de naam ‘even bijtanken’ al vijftien jaar vakantieweekenden organiseert voor mensen zonder geld.
Ter ere van de prijs en ter herdenking van Ab heb ik vandaag deze lezing gehouden over religie en politiek. Ik hoop dat ik Ab recht heb gedaan.
Comments on this entry are closed.