Oppositie voeren betekent controleren, corrigeren en kritisch zijn op de regering. Maar ook: een compliment geven als dat verdiend is. Daarom geeft de GroenLinks-fractie eenstemmig, na beraad, elke week een compliment aan een van de leden van het kabinet.
De fractie stapt deze week noodgedwongen over de grens. Want terwijl bij de Nederlandse regering alleen angstige, afwachtende stilte heerst en elk maatschappelijk debat wordt gesmoord in ondoorgrondelijk jargon en in clichés, weet de Belgische (inmiddels ex-)premier Verhofstadt, zoals het een staatsman betaamt, uitdrukking te geven aan een groot Belgisch verlies. Hij eert Hugo Claus als de meester van de Nederlandstalige letteren en toont respect voor zijn zelfgekozen dood:
“Het stemt me droef afscheid te moeten nemen van de meester. Want in ieder van zijn geschriften en gedichten was hij een (emotioneel) lichtbaken in onze duistere wereld. Maar anderzijds heb ik er ook vrede mee dat hij er zo over heeft beslist. Want hij is als een grote gloeiende ster van ons heen gegaan, precies op tijd, precies vooraleer hij tot een plomp zwart gat zou zijn ineengeklapt. Het ga je goed in de nieuwe wereld, ‘in de schoot van de lieve dood’.”
Het zou een aansporing moeten zijn voor de Nederlandse regering om de veilige haven eens te verlaten van platitudes, door opiniepeilers gedicteerde gemiddelde meningen en bestuurskundige formules, en voor de vloot uit te varen. Het compliment van de week gaat naar Guy Verhofstadt om hoe hij de schrijver eert, ook in zijn bewuste beslissing om waardig te sterven.
© Copyright 2010.
Comments on this entry are closed.