Met de aanhoudende, dramatische berichten, moet ik telkens denken aan het bezoek dat ik, bijna een jaar geleden, samen met Mariko Peters aan Gaza bracht.
Zonder twijfel is Gaza de meest verschrikkelijke plek waar ik ooit ben geweest.
En dat was voor de blokkade ..
Gaza wordt vaak ‘de grootste gevangenis op aarde’ genoemd en dat is geen dichterlijke overdrijving. Anderhalf miljoen mensen leeft er, opeengepakt in het dichtstbevolkte gebied ter wereld. Zij hebben geen werk, geen toekomst en leven van wat internationale hulporganisaties hen geven. Zij worden omsloten door zee en muren en kunnen geen kant op. Als een Gazaan voor levensmiddelen een halve dag naar buiten wil, dan moet hij zich eerst tot op het bot laten vernederen en alleen als hij heel veel geluk heeft dan mag hij door.
In een high-tech-douanehal overkwam het Mariko en mij ook dat we urenlang door poortjes moesten, via een röntgenscan opnieuw konden beginnen, totdat de 18-jarige Israelische militairen vanuit hun sky-box hoog boven ons het genoeg vonden en wij Gaza mochten verlaten (en waarschijnlijk was dit een vip-behandeling).
Ruim voordat de blokkade begon beschreef de Israëlische journalist Gideon Levy wat hij in Gaza had gezien: ‘Duizenden gewonde, gehandicapte en getraumatiseerde mensen, afgesneden van medische behandeling. Mensen die nog maar een schaduw van zichzelf zijn, bevolken ruines en zij weten dat het Israelische leger terugkomt en zij weten wat dat betekent: meer weken durende gevangenschap in hun huizen, meer doden en meer destructie in monsterlijke proporties’.
En het drama wordt nog groter, als je bedenkt dat 40% van de Gazanen beneden de 15 jaar is. Uit psychiatrische studie, gedaan door de Palestijnse arts Kahlid Dahlan, blijkt dat 99,4% van de onderzochte Gazaanse kinderen is getraumatiseerd. De meest voor de hand liggende redenen zijn: van 92,2% was hun huis gebombardeerd, 97,5% was blootgesteld aan traangas, 96,6% was getuige geweest van schietpartijen en 95,8% van bombardementen. Bijna een kwart van de onderzochte kinderen zag dat familieleden gewond raakten of werden gedood. John Pilger, de journalist die deze gegevens wereldkundig maakte, meldt in een artikel in the New Statesman, dat hij aanwezig was bij een van therapeutische sessies met de onderzochte kinderen. Zij kregen potlood en papier en tekenden zonder uitzondering ‘grotesque acts of terror and of women streaming tears’. Van de Palestijnen die de afgelopen 6 jaar zijn doodgegaan, is de helft kind.
En dit was allemaal voor de blokkade en de hernieuwde Israëlische aanvallen op Gaza begonnen. Natuurlijk, het Hamas-bestuur en zijn strijders hebben de situatie er bepaald niet beter op gemaakt, met hun aanhoudende gewelddadige bedreiging van de veiligheid van Israel en haar burgers, en hun compromisloze houding in onderhandelingen. Maar dat kan nooit een excuus zijn om de Gazaanse bevolking collectief te straffen. Of om de Palestijnen met een ‘Shoah’ te dreigen, zoals de Israelische onderminister van defensie (Matan Vilnai) afgelopen vrijdag deed.
Uit Nederland komt tot nu toe alleen maar oorverdovende stilte. Mariko Peters heeft er keer op keer bij de Nederlandse regering op aangedrongen om Israël onder druk te zetten om de blokkade te beeindigen. Behalve wat lege, bezwerende formules, geeft minister Verhagen niet thuis. Afgelopen vrijdag deed het Europese parlement wel een oproep aan Israël om de blokkade van Gaza te stoppen.
Nederland mag haar handen niet langer in onschuld wassen. Achter de muren van Gaza vindt er een humanitaire crisis plaats, waarvan vooral kinderen de dupe zijn.
Minister Verhagen moet handelen!
© Copyright 2010.
Comments on this entry are closed.