Op de school van mijn kinderen wordt Nederlandse les gegeven aan moeders. De school wordt bevolkt door Turkse en Marokkaanse kindjes, waarvan veel moeders niet of slecht Nederlands spreken. De vrouwen zijn dikwijls ongeschoold en ze hebben weinig bewegingsvrijheid. Daarom is het belangrijk dat juist de school van hun kinderen, een plek waar ze elke dag komen, hen opvangt en de kans biedt om vooruit te komen. Ook omdat de Nederlandse les in het teken staat van de begeleiding van hun kinderen. Ze leren de nieuwsbrieven van de school lezen, hun betrokkenheid als ouder wordt vergroot en doktersbezoek wordt voorbereid.
Maar sinds zes weken zitten de moeders en de taaldocente noodgedwongen thuis. Met dank aan de nieuwe inburgeringwet en aan regelgeving van de gemeente Amsterdam moeten taallessen en inburgeringtrajecten worden aanbesteed. En de school dreigt nu te verzanden in bureaucratische belemmeringen en ingewikkelde, overbodige regels. Het circus van aanbestedingsprocedures drukt voor een gewone basisschool veel te zwaar op de schaarse mensen en middelen. Nadat de taaldocente een maand tevergeefs had geprobeerd alles rond te krijgen, heeft een welzijnsorganisatie in de buurt het overgenomen. Maar ook deze is inmiddels gestrand op de ingewikkelde regelgeving.
Zelfs als de school onverhoopt officieel aanbieder wordt van taallessen dan is nog helemaal niet gezegd dat de moeders hun oude plekje in de klas weer kunnen innemen. Want de gemeente heeft bepaald dat centraal moet worden vastgesteld welke cursist waar een plek krijgt. En dat kan betekenen dat de moeders naar andere locaties moeten (waardoor zij dreigen af te haken) en de school cursisten krijgt die er geen enkele verbondenheid mee hebben.
Aan de taaldocente ligt het niet, aan de directie van de school ook niet. Als regelzucht en bureaucratisch gedoe plaats zouden maken voor een welwillend vertrouwen in professionals, dan staan zij vandaag klaar om de moeders te helpen.
Het is maar een willekeurig voorbeeld. Maar het is geen onschuldig voorbeeld. Overal in de publieke sfeer worstelen leerkrachten, verplegenden, jeugdcoaches, reclasseringsmedewerkers of maatschappelijk werkers met onnodige, bureaucratische regels. De tijd die ze zouden willen besteden aan kinderen, ouderen, gehandicapten en zieken, gaat dikwijls verloren aan het invullen van formulieren, het verplicht opstellen van protocollen en aan het afleggen van verantwoording over de financiën en de werkwijze. Ze onderhandelen met talloze marktpartijen over bijvoorbeeld het vervoer van kinderen en zieken en ze organiseren zich een slag in de rondte om bureaucratische instanties op één lijn te krijgen. Ondertussen proberen ze niet gefrustreerd te raken en met liefde hun werk te blijven doen.
Vertrouwen in professionals!
Ben jij leraar, werk je in de jeugdzorg, in de sociale zekerheid, in een verpleeghuis of bijvoorbeeld met gehandicapte jongeren. En heb je ervaringen, zoals de leraar Nederlandse les op de school van mijn kinderen. Of ken je verhalen zoals het mijne, stuur mij dan een mail. En heb je misschien slimme, simpele voorstellen om bureaucratie en regelzucht te verminderen, schrijf deze dan ook op. Ik bundel alle verhalen en voorstellen en confronteer de regering ermee. Want professionals verdienen vertrouwen en mogen niet worden gepest!
Comments on this entry are closed.