-
Auteursrecht
-
- Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Je mag het onder voorwaarden kopiëren en hergebruiken.
-
Archief voor de maand januari, 2008
Jan
31
Nationale Gedichtendag
Ieper
Meisjes hebben geen borsten,
Laat staan grote.
Maar soms toch wel
Die welving plots
Altijd moet ik van de fiets
Als ik zo’n meisje zie.
‘Welkom’ wil ik zeggen
of ‘Draag er zorg voor.’
En laatst dacht ik aan een jongeman
die met slaap in de ogen naar de oorlog trekt.
Ieper, anno 1914.
De Groote Oorlog is nog jong,
is pas begonnen.
Zoals de bieten op het veld
ooit grote joekels van bieten zullen worden.
Als hij dan nog leeft.
Koenraad Goudeseune (2005)
P.S. Inderdaad – de oplettende lezer heeft gelijk – neem ik weer een hoekje in beslag op het wereldwijde web. Vanaf vandaag, onder nieuwe vormgeving, zal ik dit log vullen met commentaar op de actualiteit en politieke zin en onzin. Ruimte voor reacties is er op het forum.
Jan
30
Geef Frans Timmermans een steuntje in de rug!
Actie helpt! Na publieksacties in Engeland, België komt ook in Nederland het protest op gang tegen de verschrikkelijke behandeling van weeskinderen in Bulgarije. In een kleine week tijd hebben bijna 2000 meer dan 4000 mensen onze petitie ondertekend tegen de Bulgaarse wantoestanden. En dat kunnen er veel meer worden!
Vanavond wordt de documentaire verkort uitgezonden bij Netwerk (Nederland 2, 20.25 uur). Dus attendeer je vrienden en familie erop, verwijs ze naar onze site en vraag ze om de petitie te ondertekenen.
Nadat Mariko Peters het lot van de weeskinderen vorige week in de Tweede Kamer aan de orde had gesteld, heeft de staatssecrataris van Europese Zaken snel gereageerd. Hulde voor Frans Timmermans! Vrijdag 30 januari reist hij naar Bulgarije, praat er met vertegenwoordigers van de Bulgaarse regering en bezoekt er weeshuizen. Als wij flink wat handtekeningen weten te verzamelen dan kunnen wij deze aaanstaande vrijdag aan Timmermans meegeven. Dan helpen wij de staatssecretaris en laten wij de Bulgaarse regering weten dat wij willen dat kinderen, overal in Europa, met liefde en respect worden behandeld.
Dus: geef Frans Timmermans een steuntje in de rug en teken de petitie!
Jan
24
Hoe is het in godsnaam mogelijk???
Op dinsdagmiddag komt er een mail binnen. Dinand Woesthoff, zanger van Kane, zoekt vanuit de VS met spoed contact. Of ik hem wil bellen. Omdat ik niet elke dag word benaderd door een popster die ik alleen van TV ken, bel ik nieuwsgierig.
Hij klinkt verontwaardigd. Hij heeft een BBC-documentaire gezien over een kindertehuis in Bulgarije en hij vindt dat er politieke aandacht aan moet worden besteed. Ik beloof hem te kijken en hem te laten weten wat ik kan doen.
In mijn achterhoofd heb ik de vele reportages die na de val van de muur in Roemenië werden gemaakt en ik stel me in op vergelijkbare ellende.
Het is schandalig om te zeggen maar halverwege de anderhalf uur durende documentaire van Kate Blewett dacht ik: ‘was het maar zoals in Roemenië’.
‘Bulgaria’s abandoned children’ tart elke beschrijving.
Neem bijvoorbeeld Vasky, een 13-jarig meisje. Ooit kwam zij binnen als een redelijk gezonde peuter. Nu kan zij niet meer lopen, niet praten, ze ziet eruit als een skelet en haar botten breken door ondervoeding. Het enige wat zij de hele dag doet is haar bovenlichaam wiegen. Of het kleine jongetje dat altijd in bed ligt. Een duim is geamputeerd omdat hij er teveel op zoog en er gangreen ontstond. Binnenkort volgt waarschijnlijk de andere.
Dit zijn geen kinderen die bij hun geboorte al zwaar lichamelijk of geestelijk gehandicapt waren. Dit waren gezonde kinderen, soms met een kleinere handicap, die door opzettelijke verwaarlozing en mishandeling gek en ziek worden gemaakt. De staf van het tehuis sleurt kinderen aan een arm en een been naar het bad, propt de dagelijkse pap in hun mond en laat ze de hele dag op hun plastic stoeltje bij hun bed zitten. Nooit worden ze aangehaald of getroost, geslagen worden ze wel. Zoals een medewerker van het tehuis zelf zegt: de kinderen worden behandeld als ‘waardeloze objecten’. Of wat dacht je van de directeur die als enige wens een nieuwe computer heeft en over zichzelf zegt: ‘ik heb alleen medelijden met mezelf. Ik ben een goede directeur maar mijn staf schiet tekort.’
En wat het nog erger maakt. Dit is niet Roemenië dat zich net heeft bevrijd uit de misdadige klauwen van Ceaucescu. Dit is Bulgarije: een democratisch land en een gerespecteerd lid van de Europese Unie. Hoe is het in godsnaam mogelijk dat in de Europese Unie kinderen zo behandeld worden? En hoe is het mogelijk dat in Bulgarije 1 op de 50 kinderen (dat is meer dan waar ook in de EU) in vergelijkbare tehuizen zit?
Wat kunnen we doen? Teken de petitie!
Vandaag heeft mijn collega-kamerlid Mariko Peters de staatssecretaris van Buitenlandse Zaken (Frans Timmermans) gevraagd in gesprek te treden met de Bulgaarse regering. Hij heeft dit inmiddels toegezegd. Volgende week zal Joost Lagendijk praten met de Eurocommissaris die de nieuwe EU-lidstaten begeleidt.
Misschien moet Bulgarije geholpen worden om een einde te maken aan deze gruwelijke misstanden met financiële hulp. Maar misschien moet ook gedreigd worden dat de EU-subsidies worden opgeschort zo lang Bulgarije haar meest kwetsbare kinderen onmenselijk behandelt.
In Engeland leidde de vertoning van de film in september 2007 tot grote publieke verontwaardiging en duizenden handtekeningen. Dat voorbeeld kunnen we volgen. Het is een cliché maar waar: politici lopen harder als de publieke druk groter is. Als je dit gelezen hebt (en je hebt de documentaire gezien), plaats dan hier je handtekening om Bulgarije en de Europese Unie te laten weten dat je dit niet accepteert.
Jan
21
Stop het pesten van professionals
Op de school van mijn kinderen wordt Nederlandse les gegeven aan moeders. De school wordt bevolkt door Turkse en Marokkaanse kindjes, waarvan veel moeders niet of slecht Nederlands spreken. De vrouwen zijn dikwijls ongeschoold en ze hebben weinig bewegingsvrijheid. Daarom is het belangrijk dat juist de school van hun kinderen, een plek waar ze elke dag komen, hen opvangt en de kans biedt om vooruit te komen. Ook omdat de Nederlandse les in het teken staat van de begeleiding van hun kinderen. Ze leren de nieuwsbrieven van de school lezen, hun betrokkenheid als ouder wordt vergroot en doktersbezoek wordt voorbereid.
Maar sinds zes weken zitten de moeders en de taaldocente noodgedwongen thuis. Met dank aan de nieuwe inburgeringwet en aan regelgeving van de gemeente Amsterdam moeten taallessen en inburgeringtrajecten worden aanbesteed. En de school dreigt nu te verzanden in bureaucratische belemmeringen en ingewikkelde, overbodige regels. Het circus van aanbestedingsprocedures drukt voor een gewone basisschool veel te zwaar op de schaarse mensen en middelen. Nadat de taaldocente een maand tevergeefs had geprobeerd alles rond te krijgen, heeft een welzijnsorganisatie in de buurt het overgenomen. Maar ook deze is inmiddels gestrand op de ingewikkelde regelgeving.
Zelfs als de school onverhoopt officieel aanbieder wordt van taallessen dan is nog helemaal niet gezegd dat de moeders hun oude plekje in de klas weer kunnen innemen. Want de gemeente heeft bepaald dat centraal moet worden vastgesteld welke cursist waar een plek krijgt. En dat kan betekenen dat de moeders naar andere locaties moeten (waardoor zij dreigen af te haken) en de school cursisten krijgt die er geen enkele verbondenheid mee hebben.
Aan de taaldocente ligt het niet, aan de directie van de school ook niet. Als regelzucht en bureaucratisch gedoe plaats zouden maken voor een welwillend vertrouwen in professionals, dan staan zij vandaag klaar om de moeders te helpen.
Het is maar een willekeurig voorbeeld. Maar het is geen onschuldig voorbeeld. Overal in de publieke sfeer worstelen leerkrachten, verplegenden, jeugdcoaches, reclasseringsmedewerkers of maatschappelijk werkers met onnodige, bureaucratische regels. De tijd die ze zouden willen besteden aan kinderen, ouderen, gehandicapten en zieken, gaat dikwijls verloren aan het invullen van formulieren, het verplicht opstellen van protocollen en aan het afleggen van verantwoording over de financiën en de werkwijze. Ze onderhandelen met talloze marktpartijen over bijvoorbeeld het vervoer van kinderen en zieken en ze organiseren zich een slag in de rondte om bureaucratische instanties op één lijn te krijgen. Ondertussen proberen ze niet gefrustreerd te raken en met liefde hun werk te blijven doen.
Vertrouwen in professionals!
Ben jij leraar, werk je in de jeugdzorg, in de sociale zekerheid, in een verpleeghuis of bijvoorbeeld met gehandicapte jongeren. En heb je ervaringen, zoals de leraar Nederlandse les op de school van mijn kinderen. Of ken je verhalen zoals het mijne, stuur mij dan een mail. En heb je misschien slimme, simpele voorstellen om bureaucratie en regelzucht te verminderen, schrijf deze dan ook op. Ik bundel alle verhalen en voorstellen en confronteer de regering ermee. Want professionals verdienen vertrouwen en mogen niet worden gepest!
-