-
Auteursrecht
-
- Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing. Je mag het onder voorwaarden kopiëren en hergebruiken.
-
Feb
2
Beste partijgenoten, beste kiezers,
Na stevig nadenken heb ik besloten mij nog één keer beschikbaar te stellen als lijsttrekker van GroenLinks. Aangezien GroenLinks de regel kent waarbij een volksvertegenwoordiger maximaal drie termijnen dient (en ik die termijnen er bij de landelijke verkiezingen in 2011 op heb zitten), heb ik behoefte me te verantwoorden voor mijn beslissing. Ik heb drie redenen waarom ik mij erop verheug om voor GroenLinks de verkiezingsstrijd aan te gaan.
1. De politieke omstandigheden
Wij bevinden ons op een scharnierpunt in de tijd. De economische crisis, samen met de grote internationale klimaat- en voedselproblemen, dwingt ons tot het herzien van onze economische en maatschappelijke verhoudingen. Dit is niet een kwestie van een tijdje ‘de broekriem aanhalen’ en daarna ons leven als vanouds voortzetten. Behoud van onze welvaart en ons welzijn op de lange termijn dwingt ons nu tot grote ingrepen in ons pensioenstelsel, ons arbeidsbestel, op de woningmarkt enz. Er is een prachtige kans om onze economie meer duurzaam te maken, en onze samenleving rechtvaardiger te organiseren maar dat vergt politieke moed en de bereidheid om lastige maatregelen voor te leggen aan een bezorgd en dikwijls morrend electoraat.
Daarbij komt dat de culturele en etnische tegenstellingen in ons land, en internationaal, fors toenemen. Deze tegenstellingen rusten op reële problemen van achterstand, schooluitval, criminaliteit, discriminatie en religieuze intolerantie. Er is een dringende nood aan praktische politieke oplossingen om te vermijden dat de polarisatie groter en (nog) ideologischer wordt waardoor ook de bereidheid in onze samenleving ondermijnd raakt om gezamenlijk een verantwoorde uitweg te zoeken uit de economische crisis.
2. De politieke positie van GroenLinks
De afgelopen jaren waren niet de gemakkelijkste. Vanaf 2002 heeft GroenLinks electorale en maatschappelijke tegenwind gehad. Hoewel dit ten dele buiten onze macht lag, was er ook wel degelijk noodzaak om opnieuw en kritisch naar onszelf te kijken. Dat hebben wij consequent gedaan. De afgelopen jaren is ons sociale programma gemoderniseerd. Onze positie als vrijheidslievende en mensenrechtelijke partij is sterker gevestigd. Onze opvattingen over klimaat en milieu bevinden zich niet langer aan de rand, maar in het hart van het politieke debat (daarbij hielp het aanzienlijk dat andere partijen in onze richting bewogen). Dit lijkt zich sinds enige tijd uit te betalen in duurzame groei van ons electoraat en in een mooie overwinning bij de Europese verkiezingen.
Met de grote economische, sociale en culturele problemen waarmee Nederland kampt, is er behoefte aan stabiele politieke partijen, die bereid zijn regeringsverantwoordelijkheid te dragen. GroenLinks is daartoe van harte bereid.
3. Mijn positie
Het is simpel. Bij de verkiezingen van 2011 ben ik 13 jaar lid van de Tweede Kamer. Ik wil er dolgraag graag bij zijn als GroenLinks haar inspanningen van de afgelopen jaren verzilvert en ik wil even graag de verantwoordelijkheid nemen voor verdediging van ons hervormingsprogramma tijdens de verkiezingen en daarna. Natuurlijk lonkt het vrije leven weleens, maar de politiek trekt harder.
Ben ik de enige die GroenLinks kan leiden? Natuurlijk niet! Maar ik ben er wel van overtuigd dat in een enigszins hysterisch politiek bestel er verlangen is naar politici met ervaring, vertrouwen & gezag, en dat GroenLinks daar van kan profiteren.
Vandaar mijn hernieuwde kandidatuur.
Hartelijks,
Femke
Dec
10
Uitstoot raakt armsten
De kranten koppen ‘het gaat om het geld’ en NRC-Handelsblad analyseert terecht dat klimaatverandering vooral een internationaal verdelingsvraagstuk is. Dat klopt als een bus.
Overwegend rechtse klimaatsceptici suggereren graag dat het om een dure hobby van ‘bomenknuffelaars’ gaat die zich aan elke stam willen vastketenen. In werkelijkheid levert klimaat een groot sociaal en economisch probleem op.
Het is vaker gezegd, de uitstoot van broeikasgassen in Europa, Amerika en Australië raken de allerarmsten en hun kinderen het hardst. In een prachtige fotoreportage in Vanity Fair, wordt deze oneerlijke spreiding van welvaart en vervuiling indringend zichtbaar gemaakt.
Een van de geportretteerden is Amena Khatun, een oude vrouw die haar hele leven woonde in een dorp aan een rivier in Bangladesh. Omdat het water steeg heeft zij moeten verkassen naar de sloppenwijken in Dhaka, Bangladesh’ hoofdstad.
Het is een verhaal uit duizenden, van arme boeren, herders en vissers die hun vruchtbare land tot woestijn zagen worden of het water om hen heen zagen stijgen. Het is onze welvaart die elders tot vervuiling en crisis leidt en de principiële vraag die in Kopenhagen moet worden beantwoord is of wij bereid zijn daar nu een eerlijke prijs voor te gaan betalen.
Dat betekent vooral dat wij derde wereldeconomieën in staat moeten stellen om te groeien, zonder dat zij er net zo’n rommel van maken als wij. Dan zullen wij (het rijke deel van de wereld) hen geld en middelen moeten geven om zich aan te kunnen passen aan klimaatverandering en te kunnen investeren in milieutechnologie.
En dat is niet alles. Wij zullen ook het goede voorbeeld moeten geven door ons aan een internationale afspraak over vermindering van de uitstoot te houden en door in eigen land stevige maatregelen te treffen.
Vandaag presenteert mijn collega Kees Vendrik in de Tweede Kamer zijn klimaatbegroting. Hij laat zien dat Nederland met een paar moedige beslissingen de uitstoot van CO2 met 40% kan verminderen in 2020.
Consumenten hoeven daarvoor geen halsbrekende toeren uit te halen, noch hoef je op een korte termijn woningisolatie te verplichten zoals de PvdA voorstelt. Wat je nodig hebt zijn een aantal scherpe financiële keuzes en politieke wil. Het geldt in Kopenhagen, het geldt in Nederland voor het kabinet: ‘put your money where your mouth is’.
Dec
6
Alle ballen op Obama
Zijn eerdere plan om even langs te wippen op weg naar de Nobelprijs-uitreiking, stemde somber. Als ‘leider van de wereld’ is hij de enige die 192 dwarse landen op een lijn kan krijgen om klimaatverandering nu een halt toe te roepen.
Hij heeft de positie om grootverbruikers (zoals China) aan een echte afspraak te binden en rijke, westerse landen te dwingen te investeren in duurzame economische groei in de derde wereld.
Maar onmiskenbaar huizen er twee zielen in Obama’s borst. Er is de progressieve democraat die samen met Al Gore meermalen heeft beklemtoond dat klimaatverandering één van de grootste problemen van onze tijd is.
Maar hij is ook de president van het meest vervuilende land van de wereld. De leider van Amerikanen die ongeacht hun politieke kleur getrouwd zijn met hun airconditioning, hun benzineslurpende auto’s en hun huizenhoge koelkasten (en het liefst drie).
In de Verenigde Staten zijn energiebesparing en vermindering van de CO2-uitstoot niet meer en niet minder dan een frontale aanval op ‘the American Way of Life’. Dat complotten van klimaatsceptici juist in de Verenigde Staten welig tieren, hoeft nauwelijks te verbazen.
Daar mag je nog eens bij optellen dat Obama zijn bevolking en parlement nodig heeft voor een goed maar omstreden gezondheidszorgplan en voor een impopulaire Afghanistanbeslissing.
Dus wat gaat Obama doen? En hebben wij, niet zijnde Amerikaanse kiezers, er wat over te zeggen? Ik denk – helaas – niet zoveel. Wat we kunnen doen, is de druk opvoeren: door demonstraties en acties, en door Europese leiders die Obama eensgezind onder druk zetten.
Alleen als het internationale gezichtsverlies heel groot dreigt te worden, als het buitenlandse commentaar ook – en gezaghebbend – het Amerikaanse binnenland bereikt, zal er wat in beweging komen. En dan nog … Maar vanaf nu moet gelden: alle ballen op Obama!
Nov
4
Kolencentrales
Een belangrijke stap van de Tweede Kamer in de strijd tegen de klimaatverandering. Een meerderheid van de Tweede Kamer stemde gisteren vóór een motie van GroenLinks om een CO2-norm voor elektriciteitscentrales in te voeren. Daardoor mogen energiebedrijven in de toekomst geen vieze kolencentrales meer bouwen.
De motie werd ingediend door collega Kees Vendrik. Die zei: “Een zege voor het klimaat. Dit werpt een forse dam op voor de bouw van nieuwe kolenmonsters. Als het aan de Tweede Kamer ligt dan kiezen energiebedrijven in de toekomst uitsluitend nog voor de schoonste energievormen.”
Een prachtig resultaat dus voor GroenLinks en belangrijker nog, voor het klimaat. Lees op Kopenhagenreport meer over het stoppen met kolencentrales en wat wij nog meer doen voor het klimaat.
PS: ik was gisteren te gast in Pauw en Witteman.
Okt
28
Tweet!
Van mijn weblog komt helaas te weinig. Maar voor al mijn vrienden en vijanden: op twitter (@femkehalsema) ben ik heel regelmatig te volgen. En ik heb me heilig voorgenomen om het lang vol te houden (maar vrome voornemens heb ik vaker gehad ..)
Okt
2
Haagse Flip
Zoals sommigen van jullie misschien wel weten, flip ik tegenwoordig ook voor Pauw en Witteman. Hieronder mijn meest recente flip. Meer Haagse flips kun je hier zien.
Sep
12
Vrijheid van geloof en van hoofddoek
Tsss, laat ik met mijn interview in De Pers een heus internetstormpje hebben veroorzaakt.
Helemaal verbazingwekkend is dat niet omdat, met dank aan Geert Wilders, elke opmerking over de Islam inmiddels voor de hevigste emoties zorgt. Dat tendentieuze samenvattingen in de Telegraaf en Spitsnieuws op internetfora tot xenofobe, onderbuikoprispingen leiden, beschouw ik inmiddels als een niet meer weg te denken (maar betreurd) onderdeel van het publieke debat. Deze laat ik onbesproken. Maar wat mij wel verbaast zijn sommige hevige, en soms zelfs ronduit kwaadaardige reacties uit progressieve kring. Temeer daar geen van de opvattingen die ik uitdraag nieuw is (alles heb ik al eens eerder gezegd), zij het dat het mogelijk wat scherper want bondiger is gesteld. Een paar opmerkingen van mij bij alle reacties.
Lees het hele artikel »
Jun
7
De taal van het volk
Ook dit weekend wordt in allerlei kranten, op radio en tv de overwinning van Wilders vooral geanalyseerd als ‘hij is de enige die de taal spreekt van het volk’: luid en duidelijk.
Eerlijk gezegd vind ik dit media-gepapegaai een grove belediging van onze bevolking.
Lees het hele artikel »